ஈழத்தமிழன்

சிதைவுகளின்
செதிலங்களில்
உயிர்வாழும்
ஒரு இனம்
ஈழத் தமிழினம்

சிதைவுகளில் நின்று
செதிலங்களை கொண்டு
அழகான கோபுரம் ஒன்று
செய்யும் சிற்பிகளின்
உளிகளில்
இரத்தம் கசிகின்றது

வியர்வையும் கண்ணீரும்
வழிந்தோடுகின்றது
கழைத்து கழைத்து
உயிர்கள் பிரிந்து
உடல்கள் சரிந்து வீழ்கின்றது

கவலைகளும் கதறல்களும்
படல்களாக விரிகின்றது
காலத்தின் இலக்கியம்
கண்ணீரில் எழுதப்படுகின்றது

எங்கள் காலத்தை
இலக்கியக் கண்ணாடியில்
தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது
எங்கெல்லாம் குழந்தைகள்
உயிர்வதையில் கத்துகின்றார்களோ
அங்கெல்லாம் பார்க்க முடியும்
எங்கெல்லாம் மனிதனை மனிதன் பிணமாக்கிறானோ
அங்கெல்லாம் பார்க்க முடியும்

எமது குருதியை தெளித்து
சதைகளால் புள்ளிவைத்து
போடப்பட்ட உயிர்க்கோலங்கள்
எங்களை எப்போதும் வரவேற்றுக்கொண்டிருக்கும்

இடுகாடுகள் மீது பயம் நிச்சயமாக இல்லை
பாசம் நிரம்ப இருக்கின்றது
அங்கேதான் எமது உறவும் உணர்வும்
இன்னும் புதைந்து கிடக்கின்றது
எமது வாழ்வும் இனி
அங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கும்.